Krekels, mussen en koeien. Dat is het enige wat je hoort als je 's ochtends wakker wordt op het landgoed van Canel. Rustiger kan het niet worden. Wanneer ik de binnenluikjes van het raam openklap, begrijp ik waarom de lokale fauna zo uitmuntend goed gezind is: voor het eerst sinds lang is er nog eens... Lees verder →

De ochtend start Belgisch: regen, wind en lage temperaturen zetten de toon. Isabelle, de gastvrouw loopt voortdurend met de armen gekruist en wrijft zich warm, ze heeft ook de verwarming opgezet, iets wat ze anders zelden doet in de helft van mei. Ook de komende dagen zal de wind de wolken niet weg kunnen stofzuigen... Lees verder →

Unisono valt het oordeel om binnen te ontbijten. Niet dat er veel wind staat, maar de vochtigheid hangt onder het afdak en de temperaturen zijn nog niet goed wakker. Op zich niet erg, want de dag zal grotendeels overdekt verlopen. In het heenrijden naar de abdij van Fontfroide miezert het net voldoende om het insectenkerkhof... Lees verder →

Aan het ontbijt herken je een cultuur. Vlamingen vullen 's ochtends voor dag en dauw vlug een kom met ontbijtvlokken of yoghurt omdat ze Sonja Kimpengewijs de overdaad van de andere maaltijden willen compenseren net voor ze voor enkele uren de ochtendfile induiken. Amerikanen en Britten gooien de grootste vetzakkerij op een bord, overgieten het... Lees verder →

De flauwe schijn door de foute gordijnen geeft aan dat het buiten niet echt stralend meiweer is. Een grauwe lucht met hoge vochtigheidsgraad plakt tegen het raam van de hotelkamer. De thermometer in de wagen zet 12 graden vast als koude basis voor deze dag waarop we nog enkele honderden kilometers zuidwaarts zullen ploegen. Het... Lees verder →

Sinds het korte all-inclusive-uitje begin april hebben we welgeteld twee echte lentedagen gehad ... twee. De lente geraakt maar niet in gang geschoten. Veel te koude maxima overdag, soms nog vrieskou 's nachts, extreme wisselvalligheid, kortom somberheid troef. Het is alsof je na een lange winterslaap je terrasverwarmer opnieuw aan de praat wil krijgen. Je... Lees verder →

Om iets voor 9 staat een correct hotelontbijtje ons op te wachten. Het Duracell-konijn dat me gisteravond nog incheckte, is nu ook verantwoordelijk voor het buffet. Ze duikt de keuken in en uit, vult koffie en beleg aan en checkt ondertussen nog enkele andere gasten uit. Wanneer wij uitchecken, staat ze in een kamertje tafellakens... Lees verder →

"Zo kan de schepper dit niet bedoeld hebben." Deze uitspraak, vrij naar het verzameld citatenwerk van mijn collega Jan Anton Brouwer, overvalt me in de late namiddag van een dag die nochtans met een hoogtepunt begint. We schuiven aan op het zonovergoten terras en krijgen heel wat lekkers uit eigen 'kweek en keuken' aangeboden door... Lees verder →

Met een selectie Franse chansons laten we ons het ontbijtje welgevallen; de hoge ramen wijd open, kraakvers brood, smeuïge croissantjes en vers losgeschroefd fruitsap. Het duurt echter niet lang of we zijn nog maar eens op weg voor een voormiddag-shot cultuur. Het portaal van de Saint-Trophyme is onze eerste afspraak. Een meesterwerk in de rijke... Lees verder →

Met een gelukzalige glimlach neem ik een korte broek uit de reistas.  Voor het eerst kunnen we ontbijten op het terras. Het weer is definitief omgeslagen. We steken onmiddellijk door naar Saint-Remy-de-Provence waar we rond de middag arriveren. Op het centrale kruispunt staat de Franse laureaat van 'Le Voix' met een beperkte installatie het aanwezige... Lees verder →