Porto: de pastelverf stond in de aanbieding

Wanneer de naam van je dorp of stad een begrip wordt, dan heb je het als burgervader of -moeder goed voor mekaar. De Fransen zijn er grootmeesters in: Gigondas, Beaumes-de-Venise, Châteauneuf-du-Pape, Vacqueras, Condrieu, Bordeaux … ronkende namen die je eerder associeert met de drank dan met de plaats zelf. Deze dorpen en steden krijgen veel... Lees verder →

De keuze is gemaakt: we verhuizen naar …

Toen ik in de lagere school zat, leverde bakker Gysels elke zaterdag vers brood bij ons thuis. Een drankenhandelaar passeerde bij de buren en elke week reed ook een mobiele supermarkt van Peeters-Govers door de straat. Nu zijn het alleen nog pakjesdiensten die aan huis komen en zwaar onderbetaalde leverboys en -girls van een pizzeria... Lees verder →

Als de stilte oorverdovend wordt

De geschiedenis herhaalt zich, steeds weer, iedere keer manifester. In de zomer van 2020 gingen we ervan uit dat corona achter ons zou liggen. Het ‘rijk der vrijheid’ werd aangekondigd en bezongen. Een tijd van ellende lag gelukkig achter ons, dat dachten we toch. Over dromen gesproken. De droom van mijn goede vriend Jan Anton... Lees verder →

Mondmaskers op het tarmac

De oude rode tram begint aan de eerste steile klim van de dag. Op enkele koptelefoonaansluitingen na is het houten interieur volledig intact gebleven. De oldtimer stopt tijdens de Hills tramcar tour maar op twee plekken die redelijk dicht bij elkaar liggen. Het is dus de bedoeling dat je de rit uit zit en je... Lees verder →

Vasco en Veerle

Het mag gezegd worden: in Quinta Colina doen ze niet aan het soort luiewijverij dat je vaak in kleine zuiderse hotelletjes moet ondergaan bij de belangrijkste maaltijd van de dag. Hier geen afbakbroodjes of muffe muesli, maar quiche, bruchetta’s, chocoladecake, lekkere charcuterie. Elke ochtend zijn er minstens twee nieuwigheden. We ontbijten en plannen de dag... Lees verder →

Deftige wijn hoort in een deftig wijnglas

Een schrijnwerker die vroeger op de Mercator de zeven zeeën onveilig maakte, vertelde me zo’n 20 jaar geleden: “De Chinezen zijn de grootste vetzakken die je je kunt inbeelden.” Op verschillende reizen had hij zich een beeld van hen gevormd dat niet bepaald fraai overkwam. Vooral de taferelen die hij in Chinese keukens en op... Lees verder →

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑