reisblog Tom Sleeuwaert
Het ochtendlijke blauw boven de wijngaarden rond Saint-Emilion is het eerste wat we zien als we de gordijnen van onze kamer opentrekken. Beneden in de ontbijtruimte staat ons een naar Franse normen copieus buffet op te wachten. Naast croissants, brood en confituur ligt er ook kaas en lekkere hesp uitgestald. Onze tafelgenoten zijn een Brits... Lees verder →
Een dik grijs wolkendek plakt op de zompige Halse bodem. De voorbije weken zijn er enkele olympische zwembaden geloosd op elke vierkante meter zandgrond in de buurt. En dan mogen we nog van geluk spreken. In West-Vlaanderen, dat op zich gedoemd is om ten onder te gaan aan het opwassende zeewater, traden de voorbije week... Lees verder →
De drukkende warmte en het oncomfortabele bed zorgen ervoor dat ik vannacht geen oog dicht doe, letterlijk dan. Hoe ik me ook draai, ik geraak niet in slaap. In de overtuiging dat soezen beter is dan opstaan, blijf ik liggen. Als de wereld rondom je stil is, hoor je alles: de krekels die blijven tsjirpen... Lees verder →
De hemel lijkt op een kudde schapen die ergens in een Iers heuvelland staan te grazen. Toch is het ook vanochtend drukkend warm. Initieel zou vanaf donderdag het weer keren en daarom staat het bezoek aan de Planète des Crocodiles pas ten vroegste vandaag geprogrammeerd. Niemand gaat immers vrijwillig wanneer het buiten meer dan 35... Lees verder →
Futuroscope werd opgericht in de buurt van Poitiers. Het pretpark ligt op een twintig minuten van ons kasteeltje en staat op de shortlist van de kinderen. Al van op grote afstand vallen de imposante gebouwen en constructies op die het park typeren. Het gegil dat je doorgaans op achtbanen hoort, heb je hier niet. Futuroscope... Lees verder →
De nacht was een aaneenrijging van power naps, met dat verschil dat we helemaal niet uitgeslapen zijn. Het veel te harde minibed, het ochtendlicht dat te vroeg binnen schijnt en de warmte van de kamer maakt doorslapen godsonmogelijk. Thuis genieten we al een tijd van airco op de kamers. Soms is het voldoende om de... Lees verder →
De zondagochtend helt al bijna over naar zondagmiddag wanneer we wakker worden. We hadden geen wekker gezet. Het kindergestommel beneden, het binnenvallende zonlicht door de dakraampjes of iets anders zou ons wel wekken, dachten we. Niets van dat. Toch heb ik vannacht niet goed geslapen. Het hobbit-huisje blijkt ook over een hobbit-bed te beschikken, ons... Lees verder →
De paasvakantie was droogzwemmen, de komende week wacht het diepe sop: kun je met vijf kinderen en twee volwassenen een week op reis met één auto? Dat is de hamvraag die ons bezighoudt momenteel. De dakkoffer lijkt minder vol dan bij onze trip naar Dinant en dat baart me zorgen. Ook de kleine koffer van... Lees verder →
It's raining old wives. (vrij naar Geri Halliwell) De hemelsluiswachter van dienst veegt dik zijn voeten aan zijn job vanmorgen. De regen valt zonder ophouden met bakken uit de lucht. Er zit dus niets anders op dan binnen te eten. De minuscule lichtblauwe puntjes die af en toe door het wolkendek glinsteren en de hoop... Lees verder →
sur ma route 