Messina … we zitten met een fan

Vandaag meren we pas rond de middag aan in Messina. Voor we de stad in trekken, besluiten Belinda, Lars, Finn en ik eerst te gaan brunchen in het à-la-carterestaurant.

Dat creëert aardig wat keuzestress, want naast de klassieke ontbijtgerechten staan er plots ook internationale toppers op de kaart: Mexicaanse taco’s, shakshuka, Duitse braadworst met kool, enz.

Terwijl wij twijfelen en uiteindelijk bestellen, glijdt de kustlijn van Messina langzaam voorbij. Een stad die zich nog wat op de achtergrond houdt, alsof ze zelf ook nog niet helemaal wakker is.

De restaurants op een MSC cruise draaien als een geoliede machine. Dat hebben we nooit anders geweten en sinds vorig jaar weten we ook hoe ze dat voor mekaar krijgen. Er lopen tientallen obers rond, elk met een eigen taak: de ene brengt water, de andere neemt de bestelling van het eten op, nog iemand anders komt voor de dranken, en weer iemand anders ruimt af. Daarbovenop lopen er nog mensen rond die alles coördineren. Een perfect systeem. In no time staat wat je bestelt op je tafel.

En toch loopt het vanmiddag ergens mis. Het bestellen van dranken loopt moeizaam, net als het bestellen van een tweede gang. En onze borden blijven staan.

Ondertussen passeren er tientallen mensen langs onze tafel, elk druk bezig met hun specifieke taak, maar niemand die zich geroepen voelt om ze effectief mee te nemen.

Na verloop van tijd beginnen we de borden dan maar zelf netjes op te stapelen. Enerzijds om wat armruimte te hebben, anderzijds als klein statement. Kijken hoe ver we kunnen gaan. De toren groeit gestaag.

Tot op het moment dat iemand een volgende gang wil inzetten en plots merkt dat er nog een halve servieskast op tafel staat. Dan gaat het ineens snel. De volledige constructie verdwijnt in één beweging. Alsof ze er nooit heeft gestaan.

We starten onze wandeling bij de kathedraal van Messina. De blikvanger is de klokkentoren ernaast met zijn indrukwekkend astronomisch uurwerk — één van de grootste en meest complexe mechanische klokken ter wereld. Elke dag rond de middag komt het hele gevaarte tot leven met bewegende figuren, leeuwen, hanen en religieuze taferelen die zich netjes volgens een strak schema tonen aan het kijkvee. Een soort mechanisch theater.

Het plein ervoor is gezellig druk, zoals dat hoort. Straatverkopers doen goede zaken en in de massa slaagt Rune erin bij een straatverkoper een petje te scoren voor vijf euro. Een petje met “Messina Italia”.

Hij draagt het met overtuiging. Wat meteen duidelijk maakt dat hij een toerist is, want echte Italianen lopen zelden rond met een pet waarop de naam van hun eigen stad staat.

Op de achtergrond torent de MSC World Europa boven alles uit. Niet zozeer door zijn lengte, maar vooral door zijn hoogte. Met zijn zowat 68 meter boven zeeniveau — goed voor een gebouw van een kleine twintig verdiepingen — lijkt het schip eerder op een appartementsblok dat per vergissing het water op is gereden dan op iets dat hoort te varen. Vanop verschillende plekken in de stad duikt hij telkens opnieuw op, alsof hij overal tegelijk aanwezig is.

Intussen heeft Finn een probleem. Een plasprobleem. Het gevolg van een ochtend die rijkelijk gevuld was met eindeloos veel cola zero.

En zoals dat gaat: nergens een openbaar toilet te vinden.

Wat volgt is een brainstormsessie al wandelend op straat, waarbij Finn luidop alle mogelijke opties overweegt. Een dixie langs de weg lijkt hem een valabele piste, tot hij merkt dat de bijhorende wegenwerkers ook effectief aanwezig zijn.

Een plantenbak dan maar?

Of gewoon ergens op een pleintje — waarbij hij zelfs even het idee oppert om het grondig aan te pakken en gewoon zijn kleren uit te schieten en even als standbeeld te figureren ‘zoals die blote gasten gisteren’ op de Piazza Navona.

Hij blijft het luidop overwegen, zichtbaar hoopvol dat iemand van ons zegt: doe maar, Finn.

Dat gebeurt niet.

Uiteindelijk kiest hij voor een discrete oplossing. Probleem opgelost.

Vijf minuten later zien we hem opnieuw rond lopen met een blikje cola zero in de hand. Onverbeterlijk en leervermogen nihil.

In Messina is er op zich niet overdreven veel te zien. Al is Rune het daar duidelijk niet mee eens.

Met zijn nieuwe pet ontpopt hij zich tot lokale gids en wijst hij ons enthousiast op alles wat zijn aandacht trekt: fout geparkeerde auto’s, een vijvertje met schildpadden en goudvissen, fonteinen die het zonder water moeten stellen, nog meer fout geparkeerde auto’s. Het betere werk.

Messina, volgens Rune.

We wandelen verder naar het Santuario di Cristo Re, een kerkje op een heuvel net boven de haven, waar een standbeeld van Johannes Paulus de tweede (de tarmac-kusser) uitkijkt over de stad en alles wat binnen- en buitenvaart.

Ook pausen hebben blijkbaar gevoel voor locatie. En geef toe: na jaren (waarschijnlijk wel heel lekkere pauselijke) miswijn zou een cocktail met dit uitzicht ook niet misstaan.

Van hieruit wordt opnieuw duidelijk hoe immens de boot is. Hij ligt daar niet gewoon — hij is het decor. Een soort drijvende muur die een halve stad visueel afsluit.

We overwegen nog een terrasje te doen in de stad. Maar dat blijkt moeilijker dan verwacht. De meeste terrassen liggen langs drukke wegen, zonder veel charme of gezelligheid. Het soort plek waar je vooral zit te wachten tot je weer kan vertrekken.

We besluiten dan ook terug richting boot te wandelen. Jammer, maar soms is dat gewoon zo.

Nog snel een foto van Rune bij de “I ❤️ Messina”-letters aan het stadhuis — inclusief met “Messina Italia”-petje, waardoor hij er ondertussen uitziet als de lokale ambassadeur van de stad.

In de namiddag ontdekken we de champagnebar op het schip. Een oase van rust.

Stijlvol ingericht, met zicht op het stadhuis van Messina en het parkje ervoor. Op de kaart niet alleen champagne, maar ook cava’s, crémants en prosecco’s.

En laat nu net een aanzienlijk deel daarvan inbegrepen zijn in ons drankenpakket.

We krijgen er ook wat knabbeltjes bij.

Ik voel direct: dit is een plek waar we nog vaker gaan terugkomen.

Voor het avondeten trekken we naar het theater. En — uitzonderlijk — gaat iedereen mee.

De show heet Amelia en draait volledig rond acrobatie. Wat volgt is zonder overdrijven de strafste show die we ooit op een cruise gezien hebben. Acrobaten die zich in bochten wringen waarvan je niet wist dat ze anatomisch mogelijk zijn, sprongen en lifts die perfect getimed zijn, en een constante spanning die door de zaal loopt.

Op een bepaald moment verschijnt er zelfs een motorrijder op het podium. Op een cruiseschip. Die vervolgens in een bolvormige kooi tientallen rondes rijdt aan een tempo waarbij je geregeld denkt: als dit misloopt dan zit die mens de rest van z’n leven in een karreke.

Ik kijk ernaar en denk vooral aan hoe moeizaam ik ’s ochtends soms uit mijn bed geraak. Het contrast is confronterend.