Het grootste openluchtterras ter wereld

Valetta. In tegenstelling tot de eerdere stops is deze bestemming voor iedereen nieuw. Niemand van ons is ooit eerder in Malta geweest.

Malta is zo’n plek waar je meteen het gevoel hebt dat er veel geschiedenis onder de oppervlakte zit, maar waar tegelijk alles zich afspeelt in een bijna ontspannen zuiders tempo. Een eilandstaat waar links rijden de norm is (dank u, Britten), waar Engels gewoon een officiële taal is en waar de zon precies weet hoe ze oude gevels moet uitlichten. En waar — niet onbelangrijk — werkelijk overal terrasjes zijn.

We vertrekken gewoon te voet vanuit de haven van Valletta en volgen een uitgestippelde wandeling van reisroutes.be. Zo’n route waarbij je je toch afvraagt of de mensen die ze maken er ooit zelf effectief hebben rondgelopen, of dat alles gewoon voor een scherm werd samengesteld — hier een bezienswaardigheid, daar een straatje, mooi verbonden door een logische lijn. De foto’s zijn namelijk allemaal geplukt van Shutterstock.

Maar goed. De route ligt vast en onderweg zien we wel wat ervan klopt.

Al snel valt op hoe anders de sfeer hier is in vergelijking met gisteren. Waar Messina soms wat grauw en chaotisch aanvoelde, is Valletta licht, open en levendig. Gezellig druk, zonder dat het verstikkend overkomt.

Smalle straatjes met honingkleurige gevels, balkonnetjes in alle mogelijke tinten groen en blauw, en de lentezon die alles net dat beetje extra geeft. Valletta voelt tegelijk authentiek en toeristisch, maar op een manier die werkt. Eigenlijk is het gewoon één groot terras.

We wandelen verder richting de vestingmuren en het oorlogsmuseum.

Een aantal van de kinderen ziet een bezoekje wel zitten. Belinda en Lune kiezen op dat moment voor een multimediale show over de geschiedenis van Malta.

Vanop de vestingmuren kijk je uit over de haven en de omliggende stad. Het soort uitzicht dat meteen duidelijk maakt waarom deze plek door de eeuwen heen zo strategisch belangrijk was. Alles ligt open. Alles is zichtbaar.

Het museum zelf is indrukwekkend, maar ook uitgebreid. Zeer uitgebreid. Ik begin nog enthousiast de bordjes te lezen, maar besef al snel dat dit een project is waar je gerust twee dagen voor mag uittrekken. Tijd die wij — gezien onze boot niet wacht — niet hebben.

Dus hierbij de samenvatting.

Malta ligt op een kruispunt in de Middellandse Zee waar zowat iedereen ooit eens passeerde — en meestal ook bleef plakken. Wie hier zat, had zicht op alles wat op het water bewoog.

In de 16e eeuw hebben de Ridders van Malta er werk van gemaakt om het hele eiland om te bouwen tot één grote vesting. Geen half werk: muren, forten, bastions… alles erop en eraan.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog kreeg Malta het zwaar te verduren. Bombardementen, belegeringen, tekorten, maar het eiland bleef rechtstaan. Als erkenning daarvoor kregen ze zelfs het George Cross, een Britse onderscheiding voor uitzonderlijke moed.

Vooral Robbe is zichtbaar geboeid en blijft langer hangen in de verschillende zalen, terwijl de andere boys het sneller gezien hebben — hun prioriteiten liggen duidelijk elders. Wij installeren ons op het terras van de museumshop met een biertje. Ook cultuur, maar dan in vloeibare vorm.

Even later stuurt Belinda een bericht met de vraag waar we zitten. Blijkt dat de multimediale show vandaag gesloten is. En dus zitten ook zij intussen al een hele tijd op een terras met zicht op de oude stad.

We brengen de namiddag — of toch een stuk ervan — door op de boot aan de Zen Bar. Geen joelende kinderen, geen gesplash in het zwembad. Gewoon rust. Een zone voor ouwe zakken. En dat is helemaal prima. Cocktailtje erbij en laat de boel maar de boel.

Na een tijdje passeren we — geheel toevallig uiteraard — opnieuw langs de champagnebar. Uit puur wetenschappelijke interesse, om het aanbod nog eens te evalueren. Een berichtje in de gezinsgroep volstaat en niet veel later vallen ook de kinderen binnen.

We nestelen ons in de zetels, bestellen nog iets en genieten van het comfort en de lekkere bubbels. Tot er een groep Italiaanse vrouwen neerstrijkt. En dan weet je dat je trommelvliezen het moeilijk gaan krijgen. Vol volume, zonder pauzeknop en met een overtuiging die geen tegenspraak duldt.

Na een tijdje kijken we elkaar aan. Dit gaan we hier niet winnen. We verhuizen discreet naar een rustigere hoek van de bar. Wanneer we uiteindelijk doorgaan, zegt de man van de champagnebar die ons gisteren voor het eerst ontving: “Tot morgen!”

En ergens valt het dan toch weer op hoe snel routines ontstaan. Alsof we hier al weken zitten.

(woensdag 15 april 2026)