Platanenmijmeringen

Mijn rug zit vanochtend compleet geblokkeerd. Gisteren waren de eerste tekenen reeds daar, maar nu zit alles vast op plaatsen waar er niets vast hoort te zitten.

Ik spoel een pijnstiller door met een espresso. In de ruime ontbijtruimte zijn er borden voor ons klaar gezet maar de jonge huishoudster van het domein geeft onmiddellijk aan dat we gerust ook buiten mogen eten, wanneer ze ons goedkeurend naar de staalblauwe hemel en het zonovergoten terras ziet lonken.

Op enkele bordjes stellen we een eigen minibuffetje samen met lekkere charcuterie en lokale kazen. We nemen wat verse sapjes en floepen enkele eitjes in de eierkoker.

Ontbijten op het terras in de schaduw van een grote plataan, veel beter kan een dag niet beginnen.

Vandaag staat Gigondas op het programma. De route ernaartoe loopt door eindeloze wijngaarden met op de achtergrond de Mont Ventoux.

De berg die synoniem geworden is voor grensverleggende midlifecrisismomenten. Het begint bij mensen die de 40 naderen en duurt zowat tot net voorbij de 50, die drang om toch nog iets van het leven te maken en, vooral, om aan te tonen dat je best nog wel veel kunt, ook al staan er al 4 of 5 decennia op de teller.

Te strak gespannen fietskleding wordt gekocht, net als een veel te dure fiets. Maandenlang wordt er getraind op veel te vlakke wegen waarbij geprobeerd wordt om toch hier en daar een brug te doen tijdens een fietstocht. Maar dan is de dag daar: de dag dat je helemaal naar boven moet en alleen op jezelf bent aangewezen. 21 kilometer klimmen met een hellingspercentage tot 10% en dat nog wel op de laatste kilometers is echt nog wel iets anders dan de brug van Zandhoven. Heel knap als je het kan, daar niet van, maar ik zie me dat niet doen.

Mijn tomtesterom-gehalte is onbestaande, toch wat betreft sportieve uitdagingen.

Mij zul je dus nooit in de file zien staan op de Mount Everest. Kijk even rond op een wijndomein in de buurt of op een zonnig terras en de kans is net iets groter dat ik daar rond hang.

Want ook dat is leven.

Als ik de uren die ik tot nu toe gewerkt heb, zou uitzetten in werkdagen zou ik nu bijna pensioengerechtigd zijn. Hard werken, daar is niks mis mee, wel integendeel, maar dat kan je niet volhouden als je niet ook van het leven geniet.

De kans dat ik met mijn levensstijl 80 wordt, is klein, maar dat hoeft ook niet.

De beste jaren van mijn leven beleef ik nu en jammer genoeg heb ik al te vaak afscheid moeten nemen van vrienden en collega’s die een stuk jonger waren.

Elke dag kan de laatste zijn. Het is een morbide gedachte, maar het is jammer genoeg realiteit. Alles opsparen tot je ‘eindelijk met pensioen kunt’ en je tot dan meer ontzeggen dan jezelf te gunnen, lijkt me dan ook een weinig doordachte optie.

Om de daad bij het woord te voegen, rijden we naar Domaine du Grapillon d’or van Bernard Chauvet in Gigondas. Een nieuw adresje dat we leerden kennen via de Guide Hachette. Het is geen groot domein, maar laat net dat een van onze zoekcriteria geweest zijn.

IMG_4159.JPGVoor een klein domein oogt de degustatieruimte buitengewoon professioneel met een op maat gemaakte degustatietoog met ingebouwde spuugemmer, vitrines met een collectie van meer dan 100 kurkentrekkers en een automatische vacuümtrekker om de open wijnflessen optimaal op smaak te houden.

We bunkeren een zeer toegankelijke rosé en een barbecuemerlot aan slechts 5,5 euro. Wie denkt dat wijn aankopen in de Gigondas duur hoeft te zijn, ziet bij deze het tegendeel bewezen. Uiteraard gaan we ook voor het echte spul, een Gigondas van 2016 die 12 maanden in all inclusive heeft verbleven in nieuwe eiken vaten.

IMG_4160.JPGHet tweede domein van de dag ligt midden in het centrum van Gigondas.

De degustatieruimte van Domaine La Roubine is het andere uiterste van Domaine du Grapillon d’or. Een klassiek interieur met donkere eiken balken, een terracotta vloer, de flessen uitgestald op een donkere houten plank met een gevouwen prijskaartje ervoor en een lampadaire op de toonbank.

Opnieuw starten we met de goedkopere wijnen, zoals de Seguret en de Sablet. Deze laatste zien we binnenkort als iets of wat gekoelde aperowijn een rol spelen tijdens een zwoele zomeravond. Voor de Vacqueras gaan we ons geduld nog even op de proef moeten stellen. Die moet nog twee jaar de kelder in, samen met de Gigondas 24M uit het godenjaar 2015 die liefst twee jaar op eik heeft gelegen.

Het valt ons op hoe verschrikkelijk rustig het is in Gigondas. Volgens Sophie, de wijnvertelster en zaakvoerder van het familiebedrijf, was april zeer druk, net als het weekend van Hemelvaart. Maar nu valt de verkoop serieus tegen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Aan ons zal het evenwel niet liggen. We stockeren de wijn op de laatste vrije plekken in de koffer en trekken richting Le Nez, een hippe wijnbar onder een oude plataan. De statafels zijn gemaakt van oude wijnvaten waaruit de meeste duigen zijn weggehaald tussen de metalen ringen. Slechts 4 duigen houden de restanten van het vat stabiel.

Het is middag en ondanks de weinige toeristen raakt het terras geleidelijk aan gevuld. We zien de serveuse van de zaak aan de overkant van de straat ook tafels op ons terras bedienen. Volgens onze garçon hebben beide zaken goede contacten en helpen ze elkaar op die manier verder als een van beiden met plaatsgebrek kampt. Gasten van het ene restaurant die op het terras van een ander restaurant bediend worden. Zou dat bij ons ook kunnen?

Na een perfecte rosé Pierre Amadieu bij de amuses, de salade met mousse van mozzarella en pesto en de kaas, wandelen we rond half twee richting Domaine La Bouïssière. De proefruimte is ‘s middags gesloten en opent pas terug om 14 uur. We zijn dus te vroeg.

Na enig bewust schuifelwerk voor de deur van de proefruimte zien we plots een gordijntje achter het raam van het aanpalende huis bewegen.

Ok, ze hebben ons gezien.

Belinda wil terug gaan en later opnieuw proberen. Ik stel om nog even te wachten.

IMG_4194.JPGEn ja hoor, een oude dame met spierwit haar komt naar ons toe gewandeld met een brede smile op haar gezicht. Ik herken ze eerst niet want 4 jaar geleden had ze nog zwart haar. Maar onmiddellijk vallen de puzzelstukjes netjes op z’n plaats als ze ons de degustatieruimte binnen leidt. Ze gebruikt naast een origineel arsenaal aan bewegingen vooral korte zinnetjes, vaak zelfs alleen maar woordjes om ons wegwijs te maken in het gamma. Buitenlanders zijn namelijk zelden goed in haar moedertaal.

Het is vier jaar geleden dat ik haar nog zag. Haar gehoor is er sterk op achteruit gegaan, maar haar enthousiasme is er nog steeds.

Even later komt er nog een koppel de zaak binnen. Het blijken Noren te zijn die een buitenverblijf hebben in de buurt van Perpignan. Liefst 2500 kilometer enkele reis doen ze erover. Dat stoere vikingbloed zit er nog altijd in.

Ook zij kennen Domaine La Bouïssière van eerdere bezoeken en komen een overlevingspakket bunkeren voor hun verblijf in het zuiden. Spontaan delen ze ons een van hun favoriete adresjes in Chateauneuf. Wijnliefhebbers zijn er nu eenmaal om elkaar verder te helpen.

Gezien het groot aantal kartons Beaumes de Venise, Gigondas en Vacqueras ga ik alvast de auto halen. De koffer zit vol, gelukkig is er nog de achterbank.

Een zwarte fleece erover, andere spullen erboven en errond en niemand ziet dat we wijn gekocht hebben. Sinds de apocalyptische ervaring op de wijntrip van 2014 laat ik niets meer aan het toeval over. Meer dan 40 kartons werden toen uit mijn auto geroofd in de Champagne. Noem me paranoïde maar ik laat de auto niet meer openbaar staan waar ik hem niet kan zien. De verblijven van onze wijntrips hebben allemaal een poort of liggen betrekkelijk afgelegen.

Ook Espace de l’hers voldoet volledig aan die verwachtingen. In de namiddag nestelen we ons onder de immense plataan die naar schatting 150 à 200 jaar oud is.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Wat heeft die boom al niet meegemaakt?

Hij staat er al langer dan de Eiffeltoren, heeft beide wereldoorlogen overleefd en een grote brand op het domein begin jaren 2000 en hij is nog lang niet van plan het op te geven. De wind waait krachtiger dan vanmorgen, maar de takken zijn zo robuust dat ze geen krimp geven. Het geritsel van het bladerdek heeft een kalmerend effect, ook op de hond des huizes die languit onder de boom de tijd van zijn leven heeft.

IMG_4202.JPGNet als wij trouwens.

Terwijl Belinda een e-book verslindt en ik me aan de eerste delen van het reisverslag zet, ploppen we een koud flesje Eclipse, een nieuwe rosé van Le Clos des Lumières.

Op aanraden van Christian, de gastheer van Espace de l’hers eten we vanavond in La Garbure. Het is een hotelrestaurant in het centrum van Chateauneuf.

Wanneer we de zaak willen binnen stappen, vraagt een lieve vrouw in een blauw gebreide trui en een gordijnflosj rond haar nek of we komen om te eten.

Ze leidt ons naar het terras aan de overkant van het hotel. Pas dan valt het ons op dat ook boven het terras de naam van het restaurant hangt.

De tafel is al ingedekt met een bijzonder klassiek bestek, placemats met felgekleurde strepen en wijnglazen met een korte, dikke voet zoals je die in de jaren 80 op communiefeesten tegen kwam.

We gaan voor de menuformule en krijgen als aperodrankje een gekoeld drankje dat een blend lijkt van porto en sherry. Mierenzoet en dus totaal ongeschikt als aperitiefdrankje. In de jaren 80 en 90 placht men porto en zo nog als aperitief te schenken, maar die tijd is gelukkig voorbij.

Behalve hier in Chateauneuf.

We eten duidelijk bij de bomma vandaag, wat op zich een leuk concept kan zijn, bijvoorbeeld wanneer ze twee grote zilveren stolpen gelijktijdig boven onze hoofdgerechten weghaalt, maar dan moet het eten ook goed en smakelijk zijn.

Een witte Chateauneuf-du-Pape van 8 euro voor een glas, schenk je niet in een dergelijk oubollig glas dat licht mat is geworden van het vele afwassen. Gerechten horen warm te zijn, niet lauw.

La Garbure is een afknapper. Vreemd dat net deze zaak werd aanbevolen door Christian.

Het is ondertussen donker geworden. Net als een ander koppel dat net voor ons afrekent, eten we ons dessert in het donker. Vlak voor we afrekenen, steekt de Flosj de buitenverlichting aan.

Rijkelijk laat, maar typerend voor een zaak die niet begrijpt dat we ondertussen twee decennia verder zijn.

(4 juni 2019)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: