Vandaag doen we Barcelona aan, voor de tweede keer met de kinderen. De vorige passage door de stad kwam er vooral op neer dat we nauwelijks gewandeld hebben. Het regende zo hard dat we uiteindelijk uren binnen hebben gezeten, met de ene filmklassieker na de andere op de tv in het appartement, Forrest Gump en zo. Want door de regen een stad ontdekken, daar wordt niemand blij van.
Vandaag oogt alles anders. Een azuurblauwe hemel, hier en daar een wit wolkje dat er zorgvuldig met een penseel lijkt op gezet.
Omdat we gisteren op zee geen internet hadden, checkt Belinda vanmorgen de tickets voor de Sagrada Familia. Die heeft ondertussen zijn hoogste punt bereikt en is ook aan de buitenkant duidelijk veranderd sinds ons vorige bezoek. De goedkoopste tickets die ze vindt kosten 65 euro en zijn pas beschikbaar vanaf 5 mei. We kijken elkaar even aan. 65 euro? En 5 mei?
We nemen de shuttle naar het World Trade Center van Barcelona en van daaruit de metro richting de basiliek. In het parkje ervoor is het gezellig druk, maar opvallend genoeg zijn er geen lange wachtrijen zoals vorige keer. Belinda spot een QR-code om tickets te boeken. 26 euro deze keer, maar opnieuw pas vanaf 5 mei. We laten het los – een bezoek zal voor een volgende keer zijn – en wandelen rond de Sagrada, die van alle kanten blijft imponeren. Nieuwe torens domineren de skyline, gevels zijn verder uitgewerkt sinds ons laatste bezoek en overal duiken nieuwe details op. Het blijft een bouwwerk waar je naar blijft kijken, ook zonder binnen te gaan.
Met de metro trekken we daarna naar het startpunt van onze wandeling, de Plaça de Catalunya. De fonteinen spuiten enthousiast, iemand speelt piano op een publiek klavier en de zon staat al stevig te branden, ook al is het nog maar net elf uur. Via winkelstraatjes en smalle steegjes wandelen we richting de kathedraal van Barcelona.
Niet iedereen heeft zin om binnen te gaan, dus uiteindelijk trekken alleen Belinda, Robbe en ik naar binnen. En al snel ook naar boven, want met een lift kan je tot op het dak. Van daaruit krijg je een weids zicht over de stad én zie je een kant van de kathedraal die je normaal nooit te zien krijgt. Wat mij vooral fascineert, zijn de praktische details: hoe regenwater via kleine goten, afvoerpunten en slimme constructies zijn weg naar buiten vindt, bijvoorbeeld.
Voor de lunch schuiven we aan bij Tapas San Miguel met het plan om de tafel vol te zetten met tapas en van alles te proeven. In de praktijk blijken alleen Rune en ik dat plan te volgen. Belinda kiest voor paella, de rest van de kinderen houdt het iets veiliger met steak, burgers en lasagne. Al mogen we niet klagen: tijdens deze reis hebben ze al dingen gegeten die ze thuis nooit zouden bestellen, en vaak viel dat beter mee dan verwacht.
Uiteraard hoort er ook sangria bij. Die is zeer lekker, al zit er minder fruit in dan we gewend zijn. Maar dat stoort niet. Als ik een fruitcocktail wil, bestel ik er wel één.
Na de lunch wandelen we richting La Boqueria, de overdekte markt op de Ramblas. Het is er zoals steeds druk. Zeer druk. Alles ziet er fantastisch uit — verse fruitsappen, tapas, vlees, vis — maar omdat we net gegeten hebben, kopen we niets. We kijken en wandelen verder. Een groot deel van de Ramblas wordt momenteel heringericht, waardoor de charme van de brede laan wat minder tot zijn recht komt, al maakt het mooie weer veel goed.
Voor de terugkeer naar de boot nemen we opnieuw de shuttle. Er staan drie bussen klaar, maar slechts van één bus zijn de deuren vooraan open. Met het aantal mensen dat staat te wachten, zou je probleemloos alle drie kunnen vullen, en toch blijft het bij één. Waarom, blijft gissen, al lijkt het vooral een kwestie van ervaring: wanneer toeristen het gevoel hebben dat ze tijd verliezen, ontstaat er spontaan een soort collectieve drang om zich overal tegelijk door te wurmen. Door het gecontroleerd te laten verlopen, blijft het rustig — en gaat het uiteindelijk vlotter.
Na een snelle douche en wat chillen op het terras van onze kajuit trekken we naar de champagnebar, uiteraard. Het is mooi weer, dus we installeren ons buiten op het dek, met een bubbeltje erbij. Niet veel later schuiven de kinderen — op Robbe na — mee aan en wordt er Rummikub gespeeld.
Rond 18 uur komt er plots leven in de haven. Scheepshoorns weerklinken, cruiseschepen maken zich klaar om te vertrekken. Wanneer de andere schepen ons voorbij varen, wordt er enthousiast over en weer gefloten en gezwaaid, alsof we allemaal tot dezelfde tijdelijke gemeenschap behoren. Landgenoten, maar dan op zee.
En even voelt dat ook zo.
De musicalshow om 19.15 uur in het grote theater zit quasi volledig vol. Een indrukwekkende menigte, al gaat dat niet bij al onze medereizigers automatisch samen met het nodige gevoel voor decorum. Vier Italiaanse vrouwen achter mij blijven tijdens het eerste nummer gewoon luidop doorkakelen. Hopelijk worden ze niet gestoord door wat er zich op de scène afspeelt.
Mij stoort hun gekwetter wel. Na een aantal duidelijke blikken in hun richting daalt het volume en schuiven ze uiteindelijk zelfs door. Probleem opgelost.
Achteraf hoor ik van Lune dat dezelfde dames achter haar opnieuw beginnen kwetteren zijn en dat ze daar zeer duidelijk heeft laten verstaan dat dit niet de bedoeling is. Met effect. Trotse pluspapa is in the house!
Na de show trekken we naar de achterkant van het schip om de zonsondergang mee te pikken. En die stelt niet teleur. De zon zakt langzaam weg in de zee, kleuren die veranderen per minuut, het soort moment waarop je vanzelf even stil van wordt.
We gaan nog iets drinken in The Lanai Bar, terwijl in de open promenade zuiderse livemuziek weerklinkt. Het decor klopt, de sfeer ook, dus een rum is op zo’n moment een zeer logische keuze.
Het diner staat vanavond in het teken van de Middellandse Zee. Dat vertaalt zich in de praktijk opnieuw naar lasagne voor een groot deel van het gezelschap. Ik begin stilaan te vermoeden dat we thuis met halve Italianen zitten, die in een vorig leven ofwel aan mee de Sixtijnse Kapel hebben geschilderd, ofwel het wachtplein in het hart van Rome hebben betegeld.
Sinds twee dagen is er een terugkerend fenomeen aan boord: een Italiaanse familie die twee tafels verder zit en alle aandacht naar zich toe trekt, en dan vooral de pater familias. Ik schat hem ergens tegen de zeventig, maar hij beschikt over een energie en présence die je tegenwoordig nog zelden ziet. Een entertainer-rasacteur, die moeiteloos zijn hele tafel — en iedereen binnen een straal van 25 meter — inpalmt.
Gisteren besloot hij plots om zich achter de schermen van de bediening te mengen. Hij verdween richting het eiland waar de borden klaargemaakt worden en kwam even later terug met een vest en badge van de crew. Zonder verpinken begon hij eten uit te serveren alsof hij er al jaren werkte. Onze vaste garçon stond er geamuseerd bij, terwijl deze man ondertussen ook nog eens onze wijnmevrouw commandeerde om ons een extra glas te schenken. Uiteraard in vloeiend Italiaans, want dat is tenslotte de wereldtaal die iedereen geacht wordt te begrijpen.
Vandaag doet hij er nog een schepje bovenop.
Onder muzikale begeleiding brengt Il capitano zelf het cadeaudessert naar zijn tafel — er blijkt iemand jarig te zijn — om vervolgens, met een licht overdreven flair die alleen Italianen beheersen, de restanten van dat dessert op onze tafel te zetten. Er was amper van gegeten.
Het blijkt net het favoriete dessert van Belinda te zijn. Daar zeggen we uiteraard geen nee tegen.
We sluiten de avond af in het theater met EclipsE, een show vol magie en illusies. Al blijkt dat in de praktijk eerder een desillusie. Waar je normaal gezien blijft zitten met de vraag “hoe doen ze dat?”, gebeurt hier het omgekeerde. Voor het eerst begin ik effectief te begrijpen hoe bepaalde trucs werken: doorzaagtrucs, verdwijntrucs, opvouwtrucs…
En dat is nu net niet de bedoeling. Ik hoop dan ook dat de twee magiërs hun show snel omdopen tot Magic: The Tricks Revealed.
Bericht aan Marc Coucke: boek die mensen in dat format en je trekt gegarandeerd volle zalen in Blankenberge en Knokke-Heist.
(vrijdag 17 april 2026)
sur ma route 
Plaats een reactie