Proloog: it’s a beautiful day

Sinds meer dan een jaar werk ik bijna uitsluitend in Nederland waar ik duizenden kilometers rondploeg om het Nederlandse wiskundeonderwijs een nieuwe schwung te geven.

Het is een land van tegenstrijdigheden.

Praat met een Nederlander over bijvoorbeeld het voorbije weekend en je krijgt een zondvloed aan positieve feedback als heerlijk en wat leuk terug, terwijl je net de doodnormaalste bezigheden hebt overlopen.

Nederlanders zijn in hun omgang eigenlijk een soort van overenthousiaste Amerikanen die gewoon wat dichterbij wonen. En als je al eens een keer duidelijk op je strepen staat, blijven ze gewoon vriendelijk en gaat het even later alweer over het voetbal of een andere doodnormale bezigheid … enig!

Op heel wat vlakken schijnen ze hun zaakjes beter op orde te hebben dan wij.

Rij de grens over richting Eindhoven en het geluid van de 18 industriële stofzuigers dat het lamentabele Vlaamse wegdek opwekt, gaat plotsklaps over in een zacht gezoem dat zo van een meditatie-cd van Ingeborg kan komen.

Toch werd vorige week Forum voor Democratie de grootste partij bij de verkiezingen. Hun programma in enkele woorden: ze zijn tégen migranten, tégen klimaatfetisjisme en tégen Europa.

Zoals de Britten dus eigenlijk. Ze zijn tegen Europa en voor de Brexit, maar elk voorstel dat op tafel komt voor een ordelijke scheiding wordt door het parlement in de Thames gestemd.

De deadline van de Brexit van eind deze week is verlaat, een miljoen betogers wil een nieuw referendum over de Brexit en in plaats van aan oplossingen en een concreet voorstel richting Europa te werken, willen de politieke partijen de scalp van de eerste minister. De ultieme zondebok. Theresa May, die zelf nooit voorstander was van een Brexit, probeert deze er nu wel door te krijgen met een doorzettingsvermogen waar Sisyfus nog een puntje aan kan zuigen.

Vandaag exact 62 jaar geleden ondertekenden zes lidstaten het verdrag van Rome. Ze legden hiermee de basis van de Europese Unie. Normaal gezien had dus eind deze week voor het eerst een land de Unie verlaten, net op het moment dat wij in Ierland zitten en laat nu net de grens met Ierland een van de struikelstenen zijn … waarover later meer.

Maar door interne onvrede gaat die geplande exit van de Britten dus nog even in de ijskast en lijkt de kans groot dat we zaterdag terug in Amsterdam kunnen landen.

IMG_3261.JPG‘Amsterdam?’, hoor ik je denken.

Yep, we houden ons aan ons voornemen nooit nog vanuit Zaventem te vertrekken omdat het er altijd gedoe is.

Zodra een vakantieperiode in zicht komt, kondigt wel een of andere vakbond een staking aan, al dan niet terecht. Onze trip naar Ierland valt dan wel buiten de schoolvakantie, toch nam ik in januari geen enkel risico en boekte ik een rechtstreekse vlucht vanuit Amsterdam. En maar goed ook want enkele dagen voor ons vertrek gaven de luchtverkeersleiders van Zaventem aan dat ze in onze vakantieweek zouden staken. De impact was nog onzeker.

Amsterdam lijkt door het vele rondploegen door Nederland meer op een grote vriendelijke stad in de buurt, dan de verre metropool die vroeger nog een vakantiebestemming op zich was.

In afstand dan toch. De files zijn er zeker in de spits even hardnekkig als bij ons.

In Vlaanderen worden op de radio tegenwoordig alleen de files genoemd waar je langer dan 10 minuten verliest, iets wat in Nederland al jaren gebeurt. Met een beetje geluk rijden binnenkort de treinen bij ons ook stipt, wat in Nederland lang problematisch was, maar nu wel zeer vlot verloopt.

Na de nodige extra kwartieren filetijd, parkeren we de auto op een van de parkings van Schiphol. Nog een voordeel ten opzichte van Zaventem: parkeren is er stukken goedkoper.

Een werkpunt van Schiphol is de tijd die je ter plaatse verliest bij het inchecken, de paspoortcontrole en de fancy security controle waar je gescand wordt in een soort van douchecabine waarin je je armen in de lucht moet steken zodat ze kunnen snuffelen of je je oksels vanmorgen daadwerkelijk gewassen hebt.

En hoewel onze wandelvakantie in Ierland eigenlijk pas morgen begint, doet de stappenteller van Belinda vandaag al overuren. De auto staat op zowat de verste parkeerplek van een overvolle parking 3 en ook bij het boarden gaat het bijna mis. Onze balie blijkt ergens halfweg Ierland te liggen, zo lijkt het toch wanneer we met de tong op de grond een mensenmassa opmerken die er staat wortel te schieten.

IMG_3259De incheckmeiden van KLM nemen er duidelijk hun tijd voor, ook al is het boarden volgens de flatscreen boven hen al een tijdje afgelopen.

Een van de blondines, duidelijk niet geselecteerd op basis van haar efficiency skills, blijft werkloos wachten aan het einde van de Sky priority line terwijl er al die tijd niemand, werkelijk niemand haar richting uit loopt. Uiteindelijk leiden alle wegen naar Rome, in dit geval naar een witte desk die zowel voor de priority-klanten wordt gebruikt als voor het plebs. En hoewel de incheckmeid – die bij de start van de ochtendshift het kortste strootje trok en het klootjesvolk op de vlieger moet krijgen – ondertussen richting burn-out gaat, kijkt haar collega aan dezelfde desk toe alsof ze bijzitter is in een telbureau bij de verkiezingen.

Het duurt en blijft duren. Twintig minuten na de finale boardingtijd kunnen we aan boord.

De vlucht verloopt gelukkig wel vlot en ook de transfer naar het hotel is er eentje om in te kaderen.

IMG_3240.JPGOndertussen geniet ik van Extra Edietzie, van Jeroen Brouwers. Een cadeautje van collega-uitgever Jan Anton Brouwer.

Brouwers (met s) haalt in het boekje Ronald Dietz door de literaire mangel. Dietz werd door een goede vriend binnengeloodst bij de uitgeverij van Brouwers zonder dat die volgens de meesterwoordkunstenaar ook maar een snars begreep van de kunde, sterker nog ‘het ambacht’ van het uitgeverschap. Brouwers oogstte heel wat recensieel lof ‘de wrange fluim van Arjan Peters in de Volkskrant niet meegerekend.’

Brouwer (zonder s) en ik zijn anciens in het vak die dit ambacht terug op een piëdestal willen zetten. Geregeld vallen we achterover als we de evolutie van het uitgeverschap, met name die van de educatieve uitgeverijen gade slaan. Waarschijnlijk net daarom leest het boekje als een trein der herkenbaarheid, maar is het even waarschijnlijk dat alleen insiders uit het wereldje er zo smakelijk om kunnen lachen.

Ondertussen zitten we op enkele busstops van ons eerste hotel, het Lansdowne Hotel in Dublin.

Het is onze eerste keer in Ierland, een land dat we beiden eigenlijk alleen maar kennen van clichés.

Een eerste schiet me te binnen wanneer ik de gekleurde voordeuren zie. Elke deur heeft een andere kleur, zodat dronken Ieren na hun bezoek aan de pub betrekkelijk eenvoudig de weg terug vinden naar moeder de vrouw, al zou het ook een nicht of een tante kunnen zijn.

Dat brengt me naadloos op nog zo’n cliché: Ieren zijn de ultieme gingers (samen met de Schotten). Het rosse haar zou een gevolg zijn van de kleine gemeenschappen op het eiland waar de keuzemogelijkheden dus beperkter waren en inteelt meer dan elders als optie werd overwogen. Wat moet je anders, op een eiland?

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Eens ingecheckt trekken we naar The Waterloo, een pub in de buurt waar een dertigtal bieren van de tap in grote pullen hun weg vinden naar de dorstige locals. Die zijn naast gerstenat ook verslaafd aan paardenkoersen die op een apart paardenkoerskanaal te volgen zijn van aan de bar. Lekker gemakkelijk: wint of verliest je paard, dan kun je ineens de overwinning vieren of je verlies verdrinken. En even later op zoek gaan naar de juiste deurkleur.

Wij houden het zedig en gaan naast enkele pullen voor een portie pulled pork en fish and chips, want dat was ik nog vergeten te zeggen: je kunt best goed eten in zo’n pub.

De rest van de namiddag gaat op aan het voorbereiden van onze laatste dagen die we in Dublin City zullen doorbrengen en aan het inhalen van achterstallige slaap. Morgen moeten we er immers staan voor onze eerste trektocht.

We sluiten af in Searson’s, weer een pub. Zo eentje waar je over de koppen kunt lopen, maar waar het (opnieuw) lekker eten is. De linguini met mosselen, kokkels en zalm en de lamsbout met pastinaakpuree, puree met portobello en asperges zijn werkelijk succulent.

It’s a beautiful day, zou een van de opper-Ieren besluiten.

Wie zijn wij om hem tegen te spreken?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: