Proloog: Tijd om af te ronden!

dag 1.png

Een vakantie dichterbij zien komen, geeft me altijd een dubbel gevoel. Het vooruitzicht op een jolige week (of langer) waarin zon, vrienden en familie, cultuur, wijn en lekker eten de basisbehoeften meer dan inlossen. Maar ook het chronisch gebrek aan tijd vlak ervoor om alles nog gedaan te krijgen wat je voor ogen hebt, zodat je min of meer relaxed op reis kan.

Dit voorjaar was er eentje om in te kaderen qua werk en uitdagingen. De educatieve sector zit in een zeer snel evoluerende modus. De tijd dat er alleen maar boekjes geschreven werden met een mooi kaftje errond is verleden tijd. Schoolboeken bestaan niet meer, het zijn ‘methodes’ geworden: totaalpakketten met alles erop en eraan.

Nog maar een week geleden stond ik mee aan de wieg van Scoodle: de ‘all inclusive’-formule wat educatieve leermiddelen betreft. De voorbereiding ervan heeft jaren geduurd, en zeker de voorbije maanden waren slopend. Voortdurend het gevoel hebben dat je deelneemt aan een pittige paintball-battle met snel van positie wijzigende targets laat je letterlijk alle hoeken van de kamer zien, daagt je continu uit, maar vreet ook op den duur. Je wordt al snel door de realiteit verplicht om keuzes te maken.

Dat je je met een hele grote groep medewerkers en auteurs op onzeker en, voor de meesten, onbekend terrein begeeft, maakt het er niet eenvoudiger op. Momenten van twijfel, frustratie, enthousiasme en adrenalineboosts wisselen elkaar razendsnel af zodat je ’s avonds af en toe zelf in de touwen hangt.

De zin om dan de tsunami aan mails te verwerken die overdag je arme laptop heeft mismeesterd, ontbreekt dan ook compleet.

Eergisteren stond de teller op 1939 ongelezen mails. Hitler is voor minder Polen binnen gevallen.

Een sms van Els haalt me uit werkmodus. “Tijd om af te ronden!” Meer staat er niet. Vooral het uitdrukkelijk aanwezige uitroepteken laat niets aan de verbeelding over.

De auto inladen duurt welgeteld 5 minuten. Els heeft alles perfect voorbereid. Koffer dicht, kinderen op de achterbank en weg!

We hopen vanavond ergens in de Bourgogne te stranden. De trip naar Marseille waar onze cruise ligt te wachten, willen we immers niet in een keer doen. Frankrijk is te mooi om ’s nachts door te rijden.

Zowat de volledige populatie van drie Vlaamse provincies moet hetzelfde gedacht hebben. Frankrijk lijkt overspoeld door Belgen, bijna allemaal met een doodskist van Thule op het dak.
Het verschil met een doordeweekse lijkgraver is de snelheid waarmee de Alpen georiënteerde Belgen Frankrijk doorsnijden. De coyote die we op elk dashboard opmerken wanneer er weer een corbillard voorbij scheurt, heeft er ongetwijfeld iets mee te maken.

Toch moeten ook zij nederig in het asfalt bijten als er door een auto op de pechstrook in de tegenovergestelde richting een kijkfile op zijn Belgisch ontstaat. Ramptoerisme op de weg. Dodelijk inefficiënt en levensgevaarlijk voor wie de bende kijklustigen niet onmiddellijk opmerkt en ertegenaan knalt. Daar blijven we gelukkig van gespaard, maar het tijdverlies is zo’n zonde.

Het eeuwige rijden en stoppen werkt duidelijk ook op het gastro-intestinaal systeem van Finn die besluit de köttbullar van de Ikea terug te geven aan de mensheid. Gelukkig duwt Els hem snel een zakje in zijn handen. Een zurige geur verspreidt zich in de auto. Tegelijk zwelt een flauwe sirene aan. Het zakje blijkt van Rune te zijn die elke mogelijke herbestemming ervan even waarschijnlijk schijnt te vinden als de halvering van de Belgische staatsschuld in de volgende legislatuur.

De daaropvolgende uren maken we snelheid, dankzij onze coyote. Iets over half 11 bereiken we Dijon.

Vooraf wilden we ons niet vastprikken op een hotelletje onderweg. Als het verkeer een beetje meezit, zit je bijna in Lyon tegen 23 uur en ben je gefrustreerd dat je al vroeger moet stoppen met cruisen over de heerlijke Franse wegen omdat je hotelbed nu eenmaal beslapen moet worden. Zit het tegen, dan zit je ’s avonds nog vast ter hoogte van de Ikea in Aarlen en moet je nog honderden kilometers ploegen door de donkerste holten van de hel om halfzweterig in je hotelbed te belanden.

Toch blijkt een hotelkamer voor 4 vinden in Dijon op een vrijdagavond geen eenvoudige zaak.
Zeven hotels doen we aan. Geen kamer voor 4 te vinden, en ook geen twee kamers voor twee. Finn offert zich alvast op om in de koffer te slapen.

Uiteindelijk vinden we alsnog een slaapplek. Twee kamers naast elkaar met een tussendeur. Beter kan haast niet.

De tijdelijke frustratie van het zoeken van een slaapplek en het overaanbod aan verkeerd afgestelde verkeerslichten in Dijon Centre verdwijnt al snel met de gedachte dat we morgenvroeg onze vakantie echt kunnen inzetten vanuit een van de meest goddelijke plekken ter wereld: de Bourgogne.

(4 april 2014)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: