Daar vliegt de vlieger

9 juni
Het oogt somber buiten. Wolken hangen bijeen gepakt boven de vallei al probeert de zon er met een ochtendlijke ambitie door te breken, wat we ten zeerste weten te appreciëren. Ondanks het wolkenpak is het net als elke ochtend perfect mogelijk om buiten te eten. De thermometer staat al boven de 20°. Het is zelfs nog iets warmer dan op andere dagen.

Wanneer we naar Sainte-Maxime rijden, houden we halt bij het wijnhuis in Plan De La Tour waar ik maandag een eenvoudig wit wijntje had gekocht. Het was de enige wijn die me tijdens de proeverij was bijgebleven en aangezien ik nog niet al te veel wit godenvocht had aangekocht, bedankte ik de dame aan de degustatietoog met de aankoop van een bag-in-box van 5 liter. Na 24 uur koelen trok ik gisteren het vaatje open omdat onze bag-in-box met witte wijn uit Aix zijn laatste drup had gegeven.

Onmiddellijk viel op dat de wijn redelijk troebel oogde en hij had een nogal vreemde geur. Ook de smaak was zeer sterk. Ik begon mijn smaakpapillen zwaar in vraag te stellen, niet omdat ik de vreemde smaak proefde, want Els reageerde net hetzelfde, wel omdat ik die bij de wijnproeverij niet had opgemerkt. Of, er moest iets mis zijn met de bag-in-box.

Ik trek dus mijn stoute schoenen aan vanuit de idee: een non heb je, een oui kun je krijgen, tenzij je in Hertoginnendal vergadert.

Met een gekoelde bibe loop ik het wijnhuis binnen en probeer ik de dame aan de degustatietoog in mijn beste Frans uit te leggen dat ik vermoed dat er iets mis is met de wijn. Ze gooit me een blik toe, zoals de andere wijnhandelaar uit Plan de la Tour me maandag initieel had gegund: Weer zo’n toerist die denkt dat hij iets van wijn kent en de interessante kan komen uithangen. ‘Attend, ik roep er even de sommelier bij’, zegt ze als ware het bedoeld als afschrikking: je kunt nog vluchten.

Met tegenzin gaat ze in het magazijn kijken, loopt ze even naar buiten en probeert ze verschillende binnenlijnen uit. Zonder resultaat. Als een deus ex machina stapt de sommelier even later plots binnen. Hij neemt een glas, kijkt naar de kleur. ‘Sans soucis’ is het enige wat hij zegt. Hij ruikt aan het glas. ‘Sans soucis.’ Proeven van het glas doet hij niet, hij merkt dat er iets is misgelopen en doet teken naar de dame dat ze me een ander vaatje mag geven. Hij legt daarna rustig uit wat er mogelijk is gebeurd: waarschijnlijk is er lucht in de zak van het vaatje terecht gekomen en is ook bij het afsluiten van de bibe een fout gemaakt; daardoor is de wijn blijven evolueren en is hij overdone geraakt. Met een nieuw vaatje trek ik naar de auto en prijs ik mijn smaakpapillen.

In Sainte-Maxime wachten Alessandro, Isabeau, Patrick en Veronique ons op. Er staat te veel wind en er is net iets te weinig zon om onmiddellijk in te gaan op de wilde zeeplannen van de kids. Als alternatief worden de vliegers boven gehaald. De vliegers zijn zeer eenvoudig qua concept: gewoon het touwtje afrollen en de vliegers in de lucht proberen te krijgen, zonder eerst een meccano-plan te moeten volgen om houten staafjes en touwtjes met elkaar te verbinden.

Na een paar duikvluchten die steevast in het zand eindigen, krijgen Patrick en ik het vliegeren stilaan in de vingers en proberen we enkele basic ervaringen te delen met de kinderen die de tijd van hun leven ervaren. Het is ook wel redelijk indrukwekkend om een driejarige een vlieger in de lucht te zien houden die tientallen meters boven hem rondcirkelt zoals een roofvogel in deze streken doorgaans een hagedis of een pad al cirkelend in de gaten houdt alvorens ongenadig toe te slaan.

’s Middags lunchen we lekker in L’Amiral, een van de vaste adresjes van Patrick en Veronique. De kinderen steppen zich moe op het uitgestrekte terras voor de zaak. De zon is ondertussen weer volop van de partij, zodat we zelfs de schaduw moeten opzoeken.

Het geluk is slechts van korte duur. Tegen de tijd dat we het strand opzoeken is het weer gekeerd. Wind zet op, de wolken trekken hun gordijnen toe en de temperatuur daalt naar een 25°. Toch kan dit de pret voor de kinderen niet drukken. Ook Els denkt er goed aan te doen de vliegers opnieuw boven te halen, maar heeft nog maar net de eerste luchtwaardig gemaakt of een rukwind gaat er met de vlieger vandoor. Enkele tientallen meters verder plonst het ding het woelige zeewater in.

Licht gezandstraald keren we terug naar ons domein waar een eenvoudige broodmaaltijd ons opwacht, nadat we kort even onder de douche zijn gegaan. Vers brood, een stukje schapenkaas, nog wat tomatentapenade van gisteren. C’est tout.

Voor het slapengaan oefent Rune nog wat woordjes. Hij begint, nu het eerste leerjaar in zicht komt, interesse te krijgen voor teksten en taal in het algemeen. Hij wil begrijpen wat er staat, wil weten welke klanken er achter letters schuilen. Elke avond mag hij 8 woordjes kiezen die we stap voor stap met hem opbouwen. Wat hoor je? Welke klanken en letters ken je al? Rune schrijft ze op. Apetrots heeft hij ondertussen 24 woorden en namen geschreven en kent hij min of meer de helft van het alfabet.

(9 juni 2010)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: