Cannes, the sequel

5 juni
6 jaar geleden deden we Cannes al een keer aan, het was een van de stops tijdens een geslaagde cruise in de Middellandse Zee. We waren toen nog met z’n tweetjes, al maakte Rune, die 3 maanden later geboren zou worden, onbewust ook al alles mee.

We maken er een punt van exact dezelfde weg af te leggen als zoveel jaar geleden en starten dan ook met de overdekte markt. Vorige keer bleef het bij het opsnuiven van de couleur locale omdat het nu eenmaal weinig zin heeft om je eigen groenten, vlees en kaas mee aan boord te nemen als je in all inclusive nog 10 dagen voor de boeg hebt. Nu slaan we een voorraadje verse producten in en doen we ons te goed aan olijfolie en kazen.

Eens papa al deze delicatessen in de kofferbak heeft gestopt, is het al tijd voor een snelle lunch. Ook die vindt plaats op exact dezelfde plaats als 6 jaar geleden, namelijk in de Mc Donalds. Toen was het een gebrek aan culinaire bagage die ons richting Big Mac dreef, nu zijn het de kinderen die erop staan om op frietjeszaterdag hun gerief te krijgen. En, laat ons eerlijk wezen, papa en mama kunnen er ook nog steeds van genieten. Heel de week al proberen we zo gezond mogelijk te eten en ook de kinderen krijgen steeds iets anders dan de steak hachée met frietjes die overal als kindermenu te krijgen is. Eén keer écht zondigen per week mag wel.

Cannes is nog steeds de stad van ‘zien en gezien worden’. Hoe opzichter je bril is, hoe korter je rokje en hoe drukker je in de weer bent met je iPhone (een gsm op zich is niet voldoende), hoe beter je past in het straatbeeld. Wil je als Cannesiaan (of is het Cannesiër?) aanvaard worden door de burgerlijke stand, moet je aan een aantal voorwaarden voldoen: je moet ten minste 6 meter boot hebben, over minimum twee buitenverblijven beschikken en op z’n minst al eens met Paris Hilton op stap zijn geweest tijdens een van de filmfestivals. Anders kun je het wel schudden.

Begeleid door het gejoel van een pas voltrokken huwelijk in het stadhuis zetten we onze tocht verder. Na een stevige klim bereiken we het Musée de la Castre. Finn is voor de laatste keer in all inclusive mee op reis en geniet er zichtbaar met volle teugen van. De armen achter het hoofd, compleet ontspannen, kan hij het wel hebben als papa zich een ongeluk berg op duwt, terwijl mijnheer ligt te zonnebaden in zijn buggy.

Het museum heeft nog niets van zijn charme verloren. Voorhistorische gebruiksvoorwerpen en kunstwerken van over de hele wereld staan er prachtig uitgelicht tentoongesteld met respect voor de eigenheid van elk voorwerp. Veel conservatoren mogen hier een staaltje aan nemen. Dit is top.

Jammer genoeg is een van de ‘attracties’ van het aanpalende instrumentenmuseum in onbruik geraakt. Bij ons vorig bezoek konden we de instrumenten uit de verschillende werelddelen laten weerklinken door op een knopje te drukken bij het instrument. 6 jaar later staan de knopjes er nog, alleen is er geen enkel knopje meer dat effectief werkt.

We eindigen ons bezoek aan Cannes met gekuier door de winkelstraat waar in tegenstelling tot het imago van de stad producten worden gesleten tegen spotprijzen. Ik doe mezelf een nieuwe zonnebril cadeau voor 5 euro. En, het moet gezegd, een bril kleurt je leven. Mijn nieuwe zonnebril heeft een oranjebruine schijn, maar biedt optimaal bescherming tegen iets te ambitieuze zonnestralen. Mijn kijk op de wereld verandert en verbétert met de aankoop van een brilletje van 5 euro, de wereld ziet er voortaan zomers en zuiders uit. Ik val in herhaling, maar ‘het leven kan simpel zijn’.

(5 juni 2010)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: