De Italianen … de Amerikanen van Europa

Wanneer we de gordijnen van onze kajuit openschuiven, zien we in het groot MSC verschijnen. Een containerschip van de rederij wordt aan de overkant van het dok gelost. MSC staat voor Mediterranean Shipping Company en is dus van oorsprong en nog steeds actief in vrachtvervoer. Op dit moment is het zelfs het grootste containertransportbedrijf ter wereld. De cruisebusiness is maar een zijtak van de maatschappij die nog maar sinds 1970 bestaat. Eigenlijk kun je elke kajuit bekijken als een container op zich en dus was de stap relatief snel gezet. Al in 1988 ging het eerste cruiseschip van MSC te water, het was een tot cruiseschip omgebouwd containerschip dat in niets te vergelijken valt met de cruiseschepen van nu.

We verkennen Izmir vandaag met een print van een online reisgids. Die bevat een uitgestippelde wandeling langs de highlights. Het kaartje in de reisgids geeft maar weinig info. De straatnamen zijn onleesbaar en het is dus uitkijken naar referentiepunten aan de kade die ik kan matchen met de highlights van het korrelige kaartje. Dan weten we tenminste waar op het kaartje we ergens zijn. Eens we dat weten, zal het wel lukken, ook al heeft het kaartje de resolutie van de eerste Super Mario. Toch is het zelfs vanop de 11de verdieping van de Sinfonia onmogelijk om een match met de realiteit te vinden.

Wanneer we de kade verlaten, spreek ik een politieagent aan.

Waar op deze kaart zitten we ergens?

Hij wijst in het luchtledige een punt aan, een stuk boven de kaart. De cruiseterminal ligt volgens de agent op zo’n 3 kilometer boven de bovenrand van het kaartje. Niet moeilijk dat ik geen ankerpunt vond. Hij zegt ons dat we gewoon de blauwe weg moeten volgen langs de kust.

De blauwe weg? Waar zijn we nu weer terecht gekomen? In een remake van een film met Judy Garland? Komen we sebiet ook nog een tinnen man en een vogelverschrikker tegen?

De blauwe weg blijkt een fietspad langs de kustlijn te zijn dat start aan de cruiseterminal. Na enkele honderden meters richting het centrum van de stad loopt er nog een tweede pad, quasi parallel met het blauwe. Dat rode pad is voor voetgangers. Los van het feit dat het vreemd is dat er een fietspad loopt tot aan de cruiseterminal en geen voetpad – want hoeveel cruisetoeristen nemen hun fiets mee in hun handbagage? – is het concept geniaal.

Over bijna de volledige afstand van 3 kilometer werd langs de kustlijn een zone gecreëerd van enkele tientallen meters breed. Die werd vrijgemaakt van constructies en ingericht als groene zone. Het blauwe en rode pad houden fietsers en voetgangers uit elkaar gedurende de volledige afstand. Tussen en naast de paden zijn brede grasvelden, speeltuigen en aanplantingen voorzien en wie graag langs de kade loopt, kan dat over het meters brede kaaipad. Wat in Antwerpen op dit moment al bestaat over een afstand van enkele honderden meters, ligt hier in Izmir al over een afstand van 3 kilometer. Alles is piekfijn onderhouden. Nergens ligt zwerfvuil, want om de zoveel meter staat er een vuilnisbak. Wat een verschil met gisteren.

En ook wanneer we verder de stad in trekken, worden we aangenaam verrast. Graffiti is amper te bespeuren, overal wordt er gewerkt in plantsoenen, nergens hangt er een stank, zelfs niet in de minder toeristische buurten.

We starten onze wandeltocht in het Kültürpark, het groene hart van de tweede grootste stad van Turkije. Hoewel het nog maar maart is, is het park al zeer kleurig door de vele bloemperkjes. De fonteinen spuiten enthousiast metershoog. Dankzij de vele banken is het een echte rustplaats in de steeds groter wordende stad. De nieuwe en geplande hoogbouw aan de haven zal het inwonersaantal nog stevig de hoogte in jagen de komende jaren. Dan is zo’n park geen luxe, maar een noodzaak.

Echt grote highlights zijn er niet in Izmir, maar de wandeling brengt ons wel langs alle facetten van de stad: de ruïnes uit de tijd dat de Romeinen hier heer en meester waren, de drukke verkeersaders waar je als voetganger niet moet wachten op groen maar gewoon moet oversteken, de achterbuurten die er verbazingwekkend proper bij liggen en de bedrijvige Turken die op elke hoek van de straat handel drijven in alles wat je je kunt bedenken. Met uiteraard de bazaar als ultieme handelszone, die trekt ondanks het vroege uur al heel wat volk. Het is veruit de properste en modernste bazaar die ik al bezocht heb.

Via de groene promenade wandelen we terug naar de MSC Synfonia voor de lunch. We kennen ondertussen onze weg al betrekkelijk goed op het schip. Elke verdieping heeft de naam van een componist. Onze kajuit ligt op Sibelius, op de 10de verdieping. De restaurants bevinden zich achteraan het schip: het buffetrestaurant ligt op Debussy (11de verdiep) en de twee à la carterestaurants vinden we op Beethoven (5de) – geniaal als vondst, toch? – en Mozart (6de). Vooraan in het schip is het theater.

MSC is een van oorsprong Italiaanse rederij. Zou het daarom zijn dat onze overwegend Italiaanse medepassagiers zich de koning te rijk voelen aan boord, of is het gewoon een cultureel dingetje? Het luid declameren van hun woorden alsof ze de hoofdrol in een opera spelen, het druk gesticuleren, ook wanneer er garçons met volle draagplateaus hun tafel passeren en het plots stilstaan in gangen zonder aandacht te schenken aan andere gasten of crewleden die voorbij moeten.

Tel daarbij de evidentie waar ze van uitgaan dat iedereen aan boord Italiaans als voertaal heeft, ook de crewleden uit Pakistan, Indonesië en Peru. En wat met de vervelende gewoonte om te crackerbellen met het volume van hun telefoon op maximum, terwijl ze zelf vocaal de grenzen van de microfoon van hun mobieltje aftasten of de oude Italianen die om de tijd te doden zonder gêne filmpjes op vol volume bekijken of spelletjes op de gsm spelen met veel te luide irritante geluidjes als je een beer mojito drinkt in de pub, terwijl de golven metershoog langs de patrijzen omhoog spatten.

Maar wat me nog het meeste stoort aan onze Italiaanse reisgenoten, is hun totaal gebrek aan respect tijdens voorstellingen in het theater. Ze komen royaal te laat binnen en generen zich zelfs niet om helemaal naar voren te gaan en daar een plaatsje te zoeken terwijl de artiesten het beste van zichzelf geven. En ze vinden het nog minder een probleem om tien minuten later gewoon weer te vertrekken, zelfs wanneer de artiesten bezig zijn met een act in de gangpaden naar het podium.

Het is een soort boertigheid en egoïsme dat je associeert met Trump en in zijn gevolg een groot deel van zijn landgenoten.

De Italianen … de Amerikanen van Europa.

(dinsdag 25 maart 2025)