Civitavecchia is de havenstad waar de MSC Seaside vanmorgen iets later dan oorspronkelijk voorzien aanmeert. Omdat de terminal niet zoals in Genua vlakbij het centrum ligt, nemen we een shuttlebus. Van daaruit kunnen we vlot met de trein naar Rome reizen. Er is een rechtstreekse trein die stopt aan de halte San Pietro. Voor enkele euro’s sta je hiermee in het centrum van de christelijke macht.
Op het aankondigingsbord met de treinen staat dat onze trein 20 minuten vertraging heeft. Mooi, zo kunnen we nog snel tickets boeken aan een van de automaten in de inkomhal. Enfin, snel? Telkens halverwege de bestelprocedure vliegen we terug naar het startscherm. Dat schiet niet op. De wachtrij aan de kassa is ondertussen stevig aangezwollen. Belinda gaat alvast aanschuiven, terwijl ik voor een zoveelste keer probeer aan de automaat. Hopeloos.
Wanneer ik naar Belinda toestap, zie ik op het aankondigingsbord dat onze trein ondertussen al meer dan 3 uur vertraging heeft. Blijkt dat er zich net een tragisch ongeval heeft voorgedaan op de lijn naar de hoofdstad waardoor al het treinverkeer de komende uren onmogelijk is. Wat nu?
Aan het excursiepunt net buiten het stationsgebouw stelt een vrouw ons een retour per bus voor, voor de luttele kost van slechts 90 euro per persoon. Een genereuze taxichauffeur wil ons voor 100 euro naar Rome brengen. Een andere taximan stelt voor om ons naar het station ‘net voorbij het ongeluk’ te brengen, zodat we van daaruit de trein zouden kunnen nemen. Welke trein? Er rijden geen treinen.
In tijden van ellende komt het slechtste in de mens naar boven en verschijnen ongepaste euro-tekens in de ogen.
We laten de pauselijke kelk aan ons voorbij gaan en besluiten Civitavecchia te verkennen. De Komoot-app stelt echter geen enkele wandeling voor en ook Tripadvisor helpt ons niet direct verder. De nummer 1-attractie in Civitavecchia blijkt het treinstation van Civitavecchia te zijn. Laat ons dat nu net al afgevinkt hebben. De andere attracties van de havenstad stellen nog minder voor en de nummer 6-attractie boezemt niet onmiddellijk vertrouwen in: het ghetto van Civitavecchia.
Terug naar de boot dan maar. We gaan te voet, want de afstand blijkt eigenlijk perfect al wandelend te doen en zo geraken we toch nog aan onze wandelkilometers.
In de cruiseterminal poseren we nog even voor een grote billboard waarop het Vaticaan by night te zien is. Zo zijn we er toch nog een beetje geweest.
Wanneer we terug aan boord gaan, is de cocktailtijd ondertussen al even bezig. ‘Voor de middag?’ hoor ik je stilletjes in je hoofd denken. Ja, inderdaad, onze medepassagiers kijken niet zo nauw naar het startuur van de cocktailtijd en al helemaal niet naar het einduur. Met zo’n internationaal publiek is het altijd wel ergens cocktailtijd.
Cocktails krijg je bij MSC trouwens nog steeds met een plastic drankrietje. Die kartonnen surrogaten die je bij ons krijgt en bij de minste mixbeweging wak worden en dichtslibben, zijn niet alleen bijzonder vervelend, ze zijn ook onsmakelijk. Alsof je je cocktail via een vloeipapiertje binnen nipt. Om toch een beetje compliant te zijn, vermeldt MSC wel op de drankenkaart dat de gasten altijd een ‘biodegredable straw’ mogen vragen om de oceanen te beschermen. Good job. Weer een walvis plasticvrij gehouden.
Na de lunch maken we er een luilekkerzondag van in de bar en op het terras van onze kamer. Zalig niks doen. Tenminste als je cocktails afvinken van de uitgebreide cocktaillijst niets doen vindt.
(12 mei 2024)
sur ma route 
Plaats een reactie