It’s Guinness time

De kamer was een zweethut toen we gisteravond terugkeerden van het restaurant met de goedgevulde wijnglazen. De kleine radiator in de badkamer had in de tijd dat we zaten te slurpen zoveel warmte opgewekt dat je er gemakkelijk een subtropisch zwemparadijs gedurende een week mee op temperatuur kan houden.

We draaiden het hete ding onmiddellijk dicht en zwierden het raam open in de hoop om de temperatuur terug op een draaglijk niveau te krijgen. De dikke dekens, de sierplaids en de vele laagjes beddenlaken trokken we ook van het bed.

Die hadden we toch niet nodig … dachten we.

Tot we ergens halverwege de nacht de kilte voelen binnenkomen.

Winter is coming, denk ik nog even, maar het is pas over een dikke twee weken dat het achtste seizoen van Game of Thrones eindelijk losgelaten wordt op de mensheid.

Het koelt gewoon zeer snel af op zo’n eiland.

Het raam gaat dicht en we trekken een extra laken over het veel te smalle bed.

De nacht is gebroken en zo voelen we ons ook wanneer we naar de ontbijtruimte strompelen vanmorgen.

Er staat een sober buffet met grabbeltonnen waar een soort van cornflakes in zit. Het ziet er verre van aantrekkelijk uit. Hoe lang staat dat hier al?

Gelukkig is Theresa niet te beroerd om naar goed oude traditie ook even in een pannetje te rommelen. Even later komt her royal stiffness uit de keuken met een bordje scrumbled eggs met zalm voor mij en pannenkoeken met spek voor Belinda.

Het is vandaag Brexit-dag.

Enfin, het hàd de dag van de Brexit moeten zijn, exact twee jaar nadat de echte Theresa een brief aan de Europese Unie had gestuurd met de boodschap dat ze er geen zin meer in hadden.

Ondertussen gaat de Brexit-soap zijn zoveelste dag in en een seizoensfinale lijkt nog lang niet in zicht.

De wereld blijft echter draaien en de taxi is ook vandaag weer netjes op tijd.

Alle clichés over de Ieren liggen ondertussen in duigen, en dat is maar goed ook. Het zijn, op een stijve hark na, heel hartelijke mensen.

Ze nemen het leven zoals het komt en of het nu betrokken en mistig is, zoals tijdens de rit naar Dublin, of lekker zonnig zoals in de hoofdstad zelf, ze zien overal de voordelen van in, in plaats van het eindeloze gezeur over het weer dat je bij ons veel te vaak hoort.

De taxi dropt ons aan het Sandymount Hotel, een groot stijlvol familiehotel in het zuidoosten van de stad.

Onder een marmeren schoorsteenmantel brandt de haard gezellig. De rustgevende zithoek met mooie, rijkelijke zetels gaat via een hoge deuropening naadloos over in een lounge met een eigen bibliotheek. We zitten hier duidelijk in een klasse hoger dan de voorbije dagen.

De attente dame aan de receptie tekent voor ons de kortste route richting het centrum op een kaartje.

Dublin is een bruisende stad die volop in beweging is. Overal zijn bouwvakkers aan de slag.

De bakstenen rijhuizen met de gekleurde deuren, de groene voortuintjes, de effen blauwe lucht en de temperatuur die opnieuw klimt naar bovengemiddelde hoogtes. Het is een ideale dag voor een ‘hop on, hop off’, of zoals wij hem vandaag beleven: een ‘hop on, stay on’.

De rit met de half open dubbeldekker is een welkome afwisseling voor de soms wel pittige wandelingen van de voorbije dagen.

De chauffeur heeft er alvast zin in en grijpt geregeld in op de geluidsband om zelf tekst en uitleg te geven. We zijn nog maar twee straten ver en ik ben al direct onder de indruk van Dublin met haar vele monumentale panden.

IMG_3499.JPGNa een klein uur arriveren we aan het Guinness storehouse, een belevingscentrum dat zo’n 20 jaar geleden werd ingericht in de hoge opslagtoren naast de oude Guinness brouwerij.

Sindsdien hebben alle groten der aarde er genipt aan het stoutbier tijdens hun bezoek aan de Ierse hoofdstad.

Enkele jaren geleden werd de oude stadsbrouwerij van De Koninck in Antwerpen ook heringericht om bezoekers tijdens een interactieve brouwerijtour kennis te laten maken met de brouwerij en de stad. Een tour die dankzij de smaakvolle inrichting door mijn neef met onder andere oude gereedschappen van mijn vader ook een persoonlijke touch heeft gekregen.

De geschiedenis van steden en hun brouwerijen gaan vaak hand in hand. Guinness was voor Dublin erg belangrijk. Honderd jaar geleden werkte een tiende van de Dublinners voor Guinness, dat op het einde van de negentiende eeuw de grootste brouwerij ter wereld was.

Op verschillende verdiepingen maak je kennis met het brouwproces, de lange geschiedenis van de brouwerij en uiteraard de merchandising, met onder andere het Guinness Book of Records, een steady seller die ontstaan is om de gesprekken in de pub levendig te houden bij een goede pint Guinness.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Op de vijfde verdieping pairen we flat breads met artisjokken en olijven met een Citra IPA en een Moroccan spiced chicken met harissa soured cream en hummus met een Hop House 13. Want net als bij De Koninck zijn er de voorbije decennia heel wat biermerken bij gekomen die zich prima laten drinken bij zeer gevarieerde gerechten.

Wanneer we de verschillende etages bezoeken, moeten we geregeld denken aan de biertour op de oude site van De Koninck. Beter goed gepikt, dan slecht zelf bedacht moeten de Antwerpse ontwerpers gedacht hebben toen ze hier hun mosterd kwamen halen: de acteurs op de flatscreens die (in interactie met elkaar) het verhaal van de brouwerij reconstrueren, het verlevendigen van de ingrediënten, de fotogalerij van bekende bezoekers en de proeverij op het einde.

Dat einde ligt op de zevende verdieping waar je met een vers getapte Guinness kunt genieten van een 360 graden zicht op Dublin.

Nu ja, genieten?

IMG_3490.JPGHoewel de proefruimte best wel groot is, staat ze afgeladen vol. Het is er niet alleen druk, het is er vooral ook erg luidruchtig. We zakken dus opnieuw enkele floors om aan een lange glazen toog op de vijfde verdieping verder te nippen aan de stout. De eerder plompe glazen zijn recent in een nieuw jasje gestoken en hebben een zwierige maar functionele ribbel gekregen die perfect je handgreep volgt en zorgt voor de nodige stabiliteit, wat handig is voor intensievere proeverijen in een of andere pub.

Het bezoek duurt al bij al langer dan we hadden voorzien. We besluiten de bus verder te nemen tot aan onze vertrekhalte aan de Merrion Square en van daaruit terug te wandelen naar het hotel.

Dat pakt echter net iets anders uit wanneer de buschauffeur aan de andere kant van de Liffey de bus aan een halte parkeert en iedereen vraagt om de dubbeldekker te verlaten om de volgende bus te nemen. Een bus die volgens de uurregeling niet meer zal komen omdat we net op de laatste busronde zaten. Foutje van de chauffeur, dus.

Onze wandeling naar het hotel duurt zo een klein half uur langer. We trakteren onszelf dan maar op een halve liter lokaal gerstenat en wandelen terug naar het Sandymount Hotel. De fitbit geeft ondanks de Hop on, stay on aan dat we vandaag 16 kilometer gewandeld hebben. Niet slecht.

We hebben dus wel iets verdiend, vinden we.

In plaats van een restaurant op te zoeken, nestelen we ons in onze hotelkamer en bestellen we roomservice, terwijl Bruce Willis en Woody Harrelson Bonnie en Clyde op de hielen zitten in The Highwaymen op Netflix.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: