Wijngaarden en slakken = wijngaardslakken

reisverslagen

Voor het eerst sinds ons verblijf hier in Canel is de hemel bewolkt wanneer we ’s ochtends een klein ontbijtje nuttigen op het terras. Alles plakt. We zitten om 9 uur al een heel stuk boven de 20 graden en we beloven af te klokken op 33. Elke beweging is er een te veel.

Toch trekken we als ware sadomasochisten naar Penne d’Agenais. Een dorpje dat bekend staat om haar niveauverschillen. Ook voor de inwoners van Penne lijkt deze tweede augustus een dag te veel. Met veel moeite staat pas omstreeks 11 uur het terrasmeubilair buiten en zelfs dan schuift de ober nog liever zelf zijn voeten onder een tafeltje terwijl hij aan een koffietje slurpt, dan dat hij de rekening brengt.

De trompe l’oeil  van een schilder die bovenop een ladder de naam van een decoratiewinkel staat te schilderen mist zijn effect niet. Vooral beginnend kunstenaar Rune is geboeid en probeert de ladder van de muur te trekken wat voor aardige fotomomenten zorgt. Wanneer we bij het buitenlopen van Penne nog eens langs de winkel passeren, zien we dat er eigenlijk niets echt is aan de winkel. De volledige marmeren bekleding, het bordje met de openingsuren aan de deur, tot zelfs de kleine brievenbus in de deur is geschilderd op de grote glaspartijen. Indrukwekkend dat we er zelfs twee keer in trappen.

Na de pannenkoeken met suiker, choco of vijgenconfituur (ja, die confituur past echt overal bij!) zoek ik verkoeling in de hangmat achter onze gite. De wind steekt geleidelijk op, wat zorgt voor een rustgevend geritsel van de bladeren, maar nog niet voor de verkoeling waar iedereen naar snakt.

Toch roept de plicht, er moet wijn geproefd worden in de Cahors, al is de hangmat wel erg verleidelijk voor ik aan de vinologische queeste begin. De vangst mag echter gezien worden. Geen graal, want we zijn sowieso tegen ‘postuurkes’ op de schoorsteenmantel, maar wel delicieuze wijnen.  Ik stockeer alvast enkele pareltjes op dronk uit 2000 en 2003 en een aantal bewaarwijnen die nog een 15-tal jaar kunnen groeien in de kelder.

De ontdekking van de namiddag is echter opnieuw een rosé, deze keer van Domein D’Homs uit Saux. Niet alleen omwille van de opvallend karaktervolle smaak, wat je helemaal niet verwacht van een zomers wijntje, maar vooral omwille van de prijs. 2009 was een uitzonderlijk gunstig wijnjaar met zeer goede wijn tot gevolg, zeer veel zeer goede wijn. Rosé is niet direct een bewaarwijn, dus biedt de vriendelijke wijnboerin een vaatje van 10 liter rosé 2009 momenteel aan voor 20 euro. Dé deal van deze zomervakantie. Op Domein D’Homs alleen al sla ik drie kartons en één bibe in. Pas later bedenk ik me dat ik best apart vervoer naar huis begin te regelen voor de vele dozen en vaatjes. 2011 wordt een topjaar voor mijn wijnkelder, dat staat vast. Als attentie krijg ik nog een voortreffelijke magnum uit 2004 mee naar huis.

De kinderen zien er verfrommeld uit wanneer ik ze bij thuiskomst op het terras aantref. De namiddag met mama in het grote zwembad met zicht op oneindig heeft hen duidelijk deugd gedaan. Toch plakken ook zij, ondanks de duizenden liters water nog steeds door het drukkend warme weer.

Na konde te hebben gemaakt van mijn avonturen in de wijnvelden, trekken we naar Dausse, een spookdorp waar we vanmorgen op weg naar Penne, nog doorreden. Dausse is een van de honderden doorrijdorpjes in de letterlijke betekenis van het woord: eens je de dorpskern binnen bent gereden, sta je eigenlijk ook al onmiddellijk aan het bord ‘einde bebouwde kom’. Toen we daarstraks naar de dieselprijs van het lokale tankstation zochten, vonden we geen levende ziel in de buurt van de ouderwetse pompen waarop de prijzen waarschijnlijk nog in Franse francs staan aangeduid.

Toch trekken we naar Dausse omdat er vanavond, volgens de uitgebreide reisdocumentatie in de gite, een marché nocturne plaatsvindt, net zoals elke dinsdag in juli en augustus. Dausse staat daarmee niet alleen: elk gehucht in de Lot-et-Garonne heeft zo wel zijn avondfestiviteiten die vaak wekelijks terugkeren.

Met enig wantrouwen trekken we naar Dausse: zullen we er wel terecht kunnen met onze euro’s?
Om kwart voor 7, een kwartier voor het aangekondigde dorpsfeest, komen we aan op het plein waar verschillende marktkramers nog druk bezig zijn hun kramerij op te stellen. Het zijn weer de lokale producenten van alles wat zijn tijd in de velden heeft doorstaan of vroeger vier of twee poten had, die de plak zwaaien.

Toch kun je de sfeer bezwaarlijk ‘feestelijk’ noemen. Ok, er wordt gesoundcheckt. Ok, er staat lange rijen tafels en banken waar naar onze inschatting een volledige Lotto Arena kan dineren, maar mensen, die zijn er niet, behalve wij.

Sommige kraamhouders hebben hun waren ondertussen al helemaal uitgestald en op zich ziet de rijke keuze er meer dan goed uit. Er zijn escargots, artisanaal gemaakte pizza’s, geitenkaas, charcuterieplankjes, wijnen, vers fruit, taartjes, zelfgemaakt ijs en ga zo maar door.

Stilaan wordt het concept ons ook duidelijk: lokale producenten verkopen er hun waar tegen de prijzen zoals op hun domein (een fles rosé van onze wijnbuur kost er 4 euro!) en iedereen kan van alles proeven en samen genieten.

Klokslag 7 uur stroomt het volk toe, een Sportpaleis aan mensen duikt op van achter bomen, uit straatjes, steegjes en nog kleinere gangetjes. Op minder dan 10 minuten tijd is het gezellig druk in Dausse. Blijkbaar zijn de Fransen redelijk stipt in hun feestelijkheden. Niet alleen ‘locals’ vinden hun weg naar de enorme rijen banken, ook Engelsen, Vlamingen en de obligate Nederlanders schuiven gezellig aan.

Het moet ondertussen de vijfde keer zijn deze zomer dat Dausse culinair en muzikaal de bloemetjes buiten zet. De buurtbewoners kennen ondertussen de geplogenheden. Ze spreken met elkaar af en reserveren alvast een viertal tafels waardoor ze gezellig samen kunnen zitten. Mensen brengen eigen bestek en glazen mee omdat dat net iets feestelijker is dan de plastic werktuigen die je aan de verschillende kramen krijgt.
De sfeer is in geen tijd top. On s’amuse. Ook wij genieten van escargots, mosselen, een rijstschotel en een heerlijk ijsje.

Ik kijk op het klokje in de C8 wanneer ik mijn portier snel dichtsla: het is 20 uur. Op tijd van een uur is niet alleen het dorpsplein volgelopen, maar zijn er ook onheilspellende wolkenformaties verschenen. Op minder dan 5 minuten loopt het plein voor een tweede keer vol, deze keer met honderden liters regenwater. Iedereen schuilt onder de platanen die slechts een gedeelte van het hemelwater kunnen tegenhouden. Terugkeren naar de gite is de enige oplossing. De temperatuur daalt op een uur tijd 10 graden naar een aangename 21 graden.

(2 augustus 2011)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: